است از دست وضع زمان همه شكايت دارند . و يحتقر الرجل المعسر آدم بىپول كوچك شمرده مىشود آدمى كه چيزى نداشته باشد هيچكس اعتنايش نميكند پستش ميشمارند و لو فيهم هم داشته باشد و لو دين هم داشته باشد و لو علم هم مثلا مقدارى داشته باشد خير اينها هيچكدام مايه فضيلت نيست چون پول ندارد حقيرش مىشمارند و لو از اقوام انسان هم باشد حقيرش ميشمارند . فعندها تقارب الاسواق اذ قال هذا لم ابع شيئا و قال هذا لم اربح شيئا فلا ترى الا ذا ما لله فرمود در آن زمان بازارها همه يك شكل و يك جور است يعنى ابتلا عمومى مىباشد يك بارانى است كه بسر همه ريخته اين ميگويد من چيزى دشت نكردم آن ميگويد من چيزى سود نبردم ديگرى ميگويد من كاسبى نكردم . توضيح اينكه قبلا چنين بود كه وقت به وقت بود و فصل به فصل يكوقت بازار گردش روى پشم و پنبه بود برو بيا داشت يك وقت بازار فرش خوب است و بعد راكد مىشود و يكوقت بازار روغن خوب است و بازار بازار ميافتد يكوقت بازار چيز ديگرى ولى در آنزمان بازارها مثل هم است بازار هر جنسى مثل جنس ديگر است بلاى عمومى به همه خورده غير از نسيه دادن و چك دادن و سفته دادن در كاسبىها نيست بعلاوه كه بازار همه يكسان است در اين صورت نمىبينى مگر مذممت‌كننده خدا يعنى چون كاسبيها را مذمت ميكنند در حقيقت خدا را مذمت كرده‌اند و ميگويد خدا